Door deze website te gebruiken gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website.

Nooit meer met de trein!

Nooit meer met de trein!

30 oktober 2016 0:00


Beste mensen, na een redelijke lange radiostilte gelukkig weer een stukje column van mijn kant.
Tijd, dat ontbrak mij de afgelopen tijd om iets te schrijven.

Een tijdje terug moest ik door omstandigheden een keer met het openbare vervoer reizen, ik heb dat geweten!

Omdat dat voor de laatste keer zo’n beetje 20 jaar geleden was,  was dat voor mij een echte uitdaging.

Vanuit Eindhoven naar Leiden Centraal moet toch een makkie zijn?

Eerst maar eens een kaartje kopen, en ik liep naar zo’n kastje die daar overal  stonden.

Mijn hemel! Er komt toch nog wat voor kijken om daar wat uit te krijgen, op dat moment kreeg ik de indruk dat ik qua vervoer de laatste jaren best was verwend, gewoon lekker in je auto stappen en op weg.

Net op moment dat ik gevoelens kreeg om dat kastje te pijnigen, zag ik in  mijn ooghoek een gewone balie, met een gewoon persoon daarachter, en ik besloot om ouderwets daar een kaartje te kopen, het vervelende kastje achterlatend.

Zegt U het maar! riep de vrolijke Eindhovense vrouw, ik antwoorde;  Leiden Centraal, het klonk of ik al jaren met het openbaar vervoer reisde!

Mijn vrouw had de dag ervoren nog gevraagd, hoe lang ik erover zou doen, ik antwoorde dat ik voor het avondeten terug zou zijn.

Eenmaal ingestapt in het goede treinstel, zat ik geriefelijk, met uitzicht op het landschap dat voorbijflitste, en stuurde mijn vrouw een berichtje van; Zo gek is dat openbare vervoer nog niet het schiet aardig op!

Maar opeens! Net voor Dordrecht stopte de trein, er klonk een vrouwenstem door de speakers, en ze zei; Door een storing in een tunnel gaat deze trein niet meer verder, verder info volgt nog!

En daar stond Andre, met  vele reizigers met mij, op het perron van Dordrecht, te wachten op verdere info.

Maar die info, die kwam niet, ja de enige info kwam van zo’n bord op het station, met daarop de vermelding van de tunnelstoring.

Wat dan na een  uurtje interessant word is dat dit soort toestanden mensen tot elkaar brengt,  je ziet wildvreemden met elkaar in gesprek gaan, ook ik stond in zo’n groepje en eigenlijk zag ik er de lol wel van in!

Totdat, een Duitse griet mij aansprak, en mij vroeg hoelang dit nog zou gaan duren?

Ik vertelde haar dat ik verder ook niets wist alleen die tunnelstoring, en dat verdere info zou volgen, dit in mijn beste Duits.

En elke keer als er een melding kwam vroeg ze aan mij; Was sie sagen, waarop ik antwoorde, er is een tunnelstoring.

Na dit zo’n drie keer geantwoord te hebben, zei ze tegen me;  ich bleibe bei dir!

Mijn hemel! Heb ik dat! Dacht ik bij mezelf, en ze bleef maar vragen en praten, vooral over haar aanstaande verblijf in Den Haag, ze zou daar vakantie gaan vieren.

Terwijl ze maar aan het ratelen was, dacht ik in half Duits aan een woord; Nicht anklampfen, wat volgens mij in het Duits  niet bestaat maar voor mij heel duidelijk, Niet aanklampen!

Inmiddels waren er al twee en een half uur voorbij, en Andre stond nog steeds, met zijn aanklampende Duitse op het perron van Dordrecht.

Ze kreeg een idee, en zei; dit gaat veel te lang duren, waarom gaan we niet met de bus?

We? Dacht ik, ben ik opeens met haar op reis­? Ik dacht van niet.

Komm  jungen! Nein! Antwoorde ik, Ich bleibe Hier!

Andere omstanders, keken ons aan, we leken wel een stelletje die onenigheid had, ik wilde eerlijk gezegd zo spoedig mogelijk van deze Fraulein af, wat een mens!

Boos draaide ze zich om en liep weg, ik voelde een lichte  hoofdpijn opkomen, maar haar was ik kwijt.

Auf wiedersehen!

Een half uurtje later kwam er een trein op het perron,  en ik had inmiddels van medereizigers vernomen dat  daar op het volgende station net voor de tunnel, er verder werd gereden met bussen.

En zo! Via bussen naar Rotterdam en uiteindelijk in de trein naar Den Haag, wel eerste klasse, ik had daar geen kaartje voor maar de NS kon me op dat moment wat, en ik was lekker burgerlijk ongehoorzaam, en dat voelde goed!

Opgehaald door mijn zoon met de scooter op Centraal station in Leiden, was ik uiteindelijk thuis, U raadt  het al, het avondeten heb ik niet gehaald.

Op naar de voetbal, onze F1 is afgelopen Zaterdag ook de competitie begonnen,  in de beker ging het zeker niet voortvarend, we hadden deze groep ingeschat op hoofdklasse, echter dit werd op eigen kracht helaas niet gehaald.

Op naar DSO in de truttenschudder,  onze oude Ford Ka, reden Remi en ik naar onze tegenstander van vandaag.

In de kleedkamer, en zeker deze week op de training hebben we wederom goede afspraken gemaakt met de groep, dit was in 1 woord samen te vatten, nl Samen!

We hebben ze de definitie van samen zelf uit laten leggen, daar kwamen goede antwoorden op, zoals samen aanvallen, samen verdedigen, samen doelpunt vieren en samen een verlies verwerken.

Wat goed is van deze groep dat ze het goed oppakken, ze zijn rustig in de kleedkamer, luisteren goed en prima te coachen.

De eerste helft tegen DSO was prima, goed samenspel, met natuurlijk ook goede individuele acties, maar dat moet ook, en Manu liet weer eens zien hoe goed hij eigenlijk is aan de bal, sterk en technisch, en scoort makkelijk.

Aan het einde van de eerste helft stond onze F1 voor met 0-1, en eigenlijk klopte alles, alleen het geluk is nog steeds niet aan de zijde van deze groep, het word tijd dat ze zich gaan belonen.

Ook Stijn kreeg een uitdaging, zijn debuut als rechtsback, eerst onwennig, maar daarna prima, en een goed leermoment voor hem.

De tweede helft was gewoon goed, het motortje begon te lopen, Thijmen, Manu en Jeppe vonden elkaar prima in de voorlinie, terwijl Yvo prima door kon schuiven en later als invallende rechtsvoor ook zijn doelpuntje meepikte.

Cees speelde weer ouderwets, vertrouwd en goed verdedigend, ook Cas deed het prima als linksback.

Finn, onze keeper, deed het prima, goed van hem om toch twee helften de focus te houden, ondanks dat hij het niet druk had, en op momenten dat het nodig was stond hij er ook.

Dan tenslotte Scott, die heeft al wel een mooi weekje gehad, hij mocht van de week meetrainen  bij Feijenoord, en dat nog een paar keer de komende weken, wat een uitdaging voor hem.

Niet alleen Feijenoord wilde hem uitnodigen maar ook ADO, dus wat een weelde als je op die leeftijd kan  en mag kiezen.

Scott liet ook deze wedstrijd zien waarom hij op Varkenoord mocht meedoen.

Uiteindelijk werd het een uitslag van 0-6, eerlijk gezegd had dat ook meer mogen en moeten zijn.

Opleiden, herhalen, samen, en plezier dat zijn de sleutelwoorden waar we elke keer op hameren, en dat dat gaat lukken ben ik zeker van!

Andre B.

 

 

 

 

 

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!