20 november 2009 21:45
Er zijn van die dingen, die je vervloekt, waarop je moppert , die je een doorn in het oog zijn, en die je als een blok aan je been beschouwt. Zaken waarvan je het nut en de noodzaak niet ziet, en waarvan je maar niet kunt begrijpen, dat de hogere krachten waarop je geen invloed hebt, in hun almachtige wijsheid geen betere oplossing hadden kunnen bedenken.
U begrijpt misschien, dat ik het heb over de noodkantine of wat daarvoor moet doorgaan, die op een achternamiddag in 'the middle of nowhere' ver van de bestaande accommodatie tussen onze prachtige nieuwe voetbalvelden is neergesmeten.
Maar dan ineens barst er op een woensdagmiddag, zomaar vanuit het niets, boven de velden een onweersbui los, en is iedereen blij, dat hij toch met al die geschrokken voetballertjes in die noodkantine even op adem kan komen. En als een week later een zware zuidwesterstorm met windsnelheden van meer dan 100 km over Zoeterwoude raast, zijn de vaders en moeders blij, dat ze na hun barre tocht tegen de storm in van het parkeerterrein tot bij de noodkantine zijn gekomen. Daar kunnen ze weer even warm worden, daar wordt de kachel gestookt, daar is een warm bakkie thee of koffie, en voor wie dat wil zelfs een lekker Zuidafrikaans rood wijntje. Daar is gezellige muziek, daar begint dat kale hok, met die paar sportreclameposters zelfs een beetje sfeer te krijgen.
Dan gaat de deur open en met een enorme windvlaag en een diepe zucht van verlichting, komen kleine Mees en zijn moeder binnen, helemaal verwaaid, na het gevecht met de storm. Moeder staat nog na te hijgen van ellende als kleine Mees vraagt: 'En waar is nou mijn spelcomputer?' Die ligt dus nog in de auto. En moeder is niet zo goed of ze moet nog een keerdoor weer en wind op en neer naar het parkeerterrein.
Als Mees daarna - zich kennelijk bewust van de enorme inspanning die er voor geleverd moest worden - meer dan een half uur in opperste concentratie in een hoekje op de grond met een fanatiek gezichtje zijn spelcomputer zit te bedienen, terwijl zijn moeder onder het genot van een koppie thee haar vriendinnen bijpraat, en buiten de veldverlichting aangaat, wordt het er alleen maar gezelliger op, en begint het allemaal zo waar een beetje ouderwets iets weg te hebben van het vertrouwde "Mijn Meerburg'.
Freek Versteegen