29 januari 2012 0:30
Om een indruk te geven van de onderlinge verhoudingen tussen Meerburg F1 en VV Oegstgeest F1 moeten we voor het begin van dit verslag eerst even terug naar een vroege zaterdagochtend in September 2011, toen Meerburg thuis speelde voor de beker...
Na een 0-3 achterstand werd die wedstrijd uiteindelijk met 5-3 in ons voordeel afgesloten. Wisselspelers, technische leiding, ouders etc. vergaten allen de Sire-campagnes en renden na het laatste fluitsignaal massaal het veld in. De term “Houdini-act” viel...
Het tijdstip was ditmaal nog vroeger, 08.30, en de plaats van bestemming deze keer Sportpark De Voscuyl. Voor het overige dezelfde acteurs binnen en buiten de lijnen. En spannend werd het wederom! De wedstrijd was koud een minuut begonnen of Bengt, Finn en Jochem rekenden op de vertrouwde snelheid van libero Yassin bij een aanval van Oegstgeest, maar Yassin was ditmaal in de spits gezet en die stond dus aan de andere kant van het veld: 1-0 voor VVO.
Iedereen was wakker, de mouwen werden virtueel opgerold en VVO werd de duimschroeven aangedraaid. Bijna alle duels werden gewonnen, de bal ging heerlijk rond, Jochem, Sam, Otis namen het vijandelijke doel onder vuur, Finn en Bengt onderschepten iedere mogelijke tegenstoot en strooiden met passes. En al snel werd ook duidelijk waarom de technische staf Yassin voorin had geposteerd: met 2 goals boog hij de stand om naar 1-2.
De wedstrijd speelde zich in het eerste bedrijf volledig af op de vijandelijke helft. En er gebeurde waarschijnlijk iets unieks in de historie van de Meerburg-jeugd: nadat we al een aantal maal tot onbegrip van de spelers waren teruggefloten wegens schouderduwtjes, legde de scheidsrechter het spel zelfs helemaal stil om onze trainers te vermanen wegens te fysiek spel van hun discipelen. Het zijn me ook een paar beulen, die jongens van F1…
Na de “thee” golfde het spel in het begin wat meer op en neer en bezorgde Meerburg de aanhang weer eens een echte “billenknijper”. Oegstgeest begon verzorgder te spelen en onze keeper Robin begon te groeien in de wedstrijd door ballen uit de kruising te tikken, een onmogelijke bal in de korte hoek uit het doel te ranselen en er vloog ook nog een bal op de lat. En plots was daar Sam die na een mooi driehoekje met Willem en Tom de 1-3 liet aantekenen! Helaas bracht dit niet de verwachte rust in ons spel. Integendeel: we werden volledig aan de ketting gelegd. De vlam sloeg nu echt in de pan, inmiddels was de brancard voor de derde maal in het veld geweest, en Oegstgeest had in dit opgetrokken rookgordijn ook nog eens 2 keer weten te scoren: 3-3, en we lagen niet alleen meer aan de ketting, het sleuteltje van het slot leek ook nog eens weggegooid!
En toen gebeurde het. Het jongensboek. De jongensdroom. Met natuurlijk nog maar enkele seconden op de teller. Hoe het precies ging weet ik ook niet meer, ook al speelt deze minuut zich talloze malen af in mijn hoofd, maar na weer een weergaloos ingestudeerd trainingsdriehoekje komt de bal bij Tom die in de ogen van de scheidsrechter ditmaal reglementair de bal controleert. Hij sprint zijn tegenstander eruit en sluit zijn rush af met een kiezelhard schot achter de verbijsterde Oegstgeester goalie: 3-4! Spurt naar de zijlijn, professionele shirt-uittrek-actie, eindsignaal en, de oplettende lezer raadt het al: wisselspelers, technische leiding, en ouders rennen massaal het veld in: Houdini is alive, and he’s back!
Marc Haverschmidt